Het schilderproces: hoe kunst mij rust en ruimte geeft
Er zijn dagen dat de wereld te vol voelt. Te veel prikkels, te veel geluid, te veel moeten. Dan zoek ik mijn kwasten op. Ik sluit de deur van mijn atelier en wens dat niemand mij stoort. Alleen daar, tussen verf en doek, vind ik een stilte die nergens anders te vinden is.
Mijn favoriete muziek klinkt zacht in mijn oren, als een fluistering die me meeneemt. Ik geef me over aan het proces, zonder te weten waar het me brengt. Soms duurt het uren voordat er iets bruikbaars uit mijn vingers vloeit. Soms blijft het bij vegen, krassen, laag op laag—en toch voel ik dat er iets in beweging komt.
En dan, bijna onverwacht, komt er een moment waarop het stroomt. Alsof mijn handen eindelijk de taal spreken die mijn hoofd kwijt was. Kleuren mengen zich, lijnen worden een ritme, en ik voel hoe ik me verlies in de tijd.
Het atelier wordt mijn veilige cocon. Hier mag ik zoeken, proberen, falen, lachen, huilen. Hier hoef ik niets te bewijzen. Hier is alleen de dialoog tussen mij, de verf en het doek.
Elke penseelstreek is een zucht van verlichting. Elke laag verf legt ook iets van mijn hart bloot. En met elke schildering ontdek ik niet alleen iets nieuws op het doek, maar ook in mezelf.